Op 6 april 1994 werd het vliegtuig van de president van Rwanda neergeschoten. Kort daarna begon het geweld. Extremistische Hutu-leiders gaven opdracht om Tutsi’s en ook Hutu’s die het niet met hen eens waren, te doden. Via radio en propaganda werden mensen opgehitst om mee te doen.
Veel gewone burgers werden betrokken bij het geweld. Mensen gebruikten vaak simpele wapens, zoals machetes (grote messen). Buren keerden zich soms tegen elkaar, wat het extra schokkend maakt. Veel slachtoffers waren kinderen, vrouwen en families die zich probeerden te verstoppen.

De internationale gemeenschap, zoals andere landen en organisaties, greep niet op tijd in. Daardoor kon het geweld lange tijd doorgaan. Pas toen een rebellenleger, geleid door Tutsi’s, het land overnam, stopte de genocide. Na de genocide was Rwanda een land vol verdriet. Veel mensen hadden familie verloren. Ook moesten mensen leren samen verder te leven, terwijl er veel pijn en wantrouwen was. De regering en hulporganisaties hebben sindsdien gewerkt aan verzoening: proberen vrede te maken en elkaar weer te vertrouwen.

Vandaag de dag probeert Rwanda te laten zien dat het belangrijk is om samen te leven zonder haat. Elk jaar wordt de genocide herdacht, zodat mensen niet vergeten wat er is gebeurd. Het is belangrijk om deze geschiedenis te kennen, zodat zoiets nooit meer gebeurt.

De genocide in Rwanda leert ons hoe gevaarlijk haat, discriminatie en propaganda kunnen zijn. Het laat ook zien hoe belangrijk het is om op te komen voor elkaar en respect te hebben voor verschillen tussen mensen.